پل بند خاک

بند خاک در مسیر نهر داریون در غرب امامزاده عبدالله در جنوب شهر می باشد ، این بند از زمان ساسانیان تا دوره صفویه دایر بوده و در مواقع طغیان نهر داریون مانع از سرازیرشدن آب به داخل باغ ها می شد و اضافه آب آن به پل لشکر و شاه علی سرازیر می شد.

بندخاک یکی از سازه‌های بااهمیت بر نهر داریون است که به‌عنوان پخشاب کاربرد داشته و عامل تقسیم آب به دو شاخه داریون و رقت است.
نهر داریون در بند خاک به ۲ شعبه تقسیم می‌شود: شعبه اصلی به سمت جنوب ادامه می‌یابد و پس از طی ۳۳ کیلومتر در منطقه عرب حسن به رودخانه شطیط می‌ریزد.

شعبه دوم نهر داریون پس از عبور از زیر پل بند لشکر به رودخانه گرگر می‌ریزد. در بند خاک سدی وجود دارد که قسمت اعظم آب کانال داریون را در شعبه اصلی نگه می‌دارد، چون شعبه شرقی کانال داریون در حدود ۱۵ متر دارای اختلاف سطحی است ظاهراً ۳ بند دیگر در مسیر آن برای جلوگیری از شدت سرعت آب ساخته‌اند.

فرم سازه‌ای بند تقریباً U شکل است که دارای ۲ قسمت و دارای چندین دهانه بوده که یکی از آن‌ها سرپوشیده است و بقیه روباز هستند. در مجاورت این اثر در ضلع شرقی، آثار چندی ازجمله حصار قدیم شوشتر و آثار یک آباره نمایان است.
این بند دارای ۲ قسمت است، قسمت اول دارای ۵ دهانه و دارای ستون‌هایی به ارتفاع حدود ۱٫۳۳ متر و طول دهانه‌های آن ۱٫۷۲ متر بوده است. حدود ۱۰ قدم پائین تر از آن دارای دیواره انحرافی بوده که آثار آن تا چندین سال قبل قابل‌مشاهده بود.
بند خاک ازنظر مصالح شامل ملات ساروج و انواع سنگ‌های ماسه‌ای و لاشه می‌باشد که سطوح داخلی و معدودی از دیواره‌های بیرونی با ملات ساروج اندود شده‌اند. کاربری اثر با توجه به شواهدی که ارائه می‌کند دارای عملکرد نگه‌دارنده با فضاهای مخزنی و خروج آب است.