پل بند شادروان

پل بند شادروان شوشتر

بقایای پل شادروان بر روی رودخانه شطیط دیده می شود، شادروان به معنی فرش و بساط گرانمایه ومنقش می باشد و چون از بند میزان تا شادروان کف رودخانه را توسط سنگ های تراش منظم فرش کرده اند به شادروان معروف می باشد و همچنین به معنی راهرو آب نیز می باشد.

قبل از اینکه پلی بر روی رودخانه احداث شود مردم با استفاده از جسر از رودخانه عبور می کردند و البته با توجه به عظمت رودخانه خالی از خطر نبوده و گاه مردم با اموالشان درون آب سرنگون می شدند و از این جهت تلفات و خسارت زیادی به مردم وارد می شد  یکی از دلایل ساخت این پل بند عظیم بخاطر بالا آوردن و آرام نمودن جریان آب توسط پی و پایه های پل بند شادروان و ورود آن به نهرداریون برای آبیاری مزارع دشت میان آب بوده است.

 

در ساختمان این پل بند از سنگهای تراشیده شده که بوسیله بست های فلزی به هم مرتبط شده اند استفاده شده است. در مورد ساخت این پل گفته های بسیاری بیان شده است،  از جمله اینکه برای ساختن این پل بند از نیروی ۷۰ هزار نفری اسرای رومی که شاپور ساسانی در جنگ با روم اسیر کرده بود استفاده شده است و این بنای عظیم از ارکان اصلی شبکه آبیاری باستانی دشت میان آب محسوب می شود.

گفته شده است که پادشاه ساسانی پس از شکست قیصر روم اسیران رومی را بفرماندهی برانوش برای ساختن پل بند عظیمی در شوشتر مستقر کرده و در ازای آزادی آنها ساختن بند میزان را خواستار شد به گفته شاهنامه فردوسی ۳ سال ساختن شادروان طول کشیده است.

 

پل بند شادروان دارای ۴۴ دهانه بزرگ و ۴۳ دهانه کوچک می باشد. طول پل چیزی بیشتر از عرض رودخانه می باشد و حدوداً ۵۰۰ متر طول دارد. مصالح بکار رفته در ساختمان این پل بند از سنگ لاشه و ملات ساروج است .

در حال حاضر ۹ دهانه در سمت شمال و ۲۸ دهانه در ضلع جنوبی پل باقی مانده است .
در کنار این پل بند آسیابهایی قرار داشته که توسط انرژی آب چرخهای این آسیابها به حرکت در می آمده است و بر انتهای ضلع شرقی پل بند در جایی که پل بند در شهر وارد می شد یک سردر عظیم آجری قرار داشته که در هنگام گذشت از پل بند افراد از زیر این سردر عظیم عبور می کرده اند.