نهر داریون

نهر داریون که نهری دست کند می باشد در دوره داریوش اول هخامنشی حفر شده و وظیفه آبیاری دشت میاناب شوشتر را داشته است. این اثر با نام نهر داریون با شماره ۴۱۴۱ در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده است.
حفر نهر داریون را برخی از متون تاریخی به دوره حکومت داریوش اول هخامنشی نسبت می دهند که حدود قرن پنجم قبل از میلاد می باشد.
نهر داریون(دارا) پس از شاخه گرگر دومین کانال دست کند بزرگ شوشتر می باشد که زمینهای کشاورزی میان دو شاخه اصلی کارون و شاخه گرگر را به علت ارتفاع بالای این زمینها نسبت به رودخانه آبیاری می کند. داریون برگرفته از نام داریوش است. در نوشته مورخان یونانی داریوش را داریون معرفی می کنند.
نهر داریون تنها سازه آبی شوشتر است که پس از گذشت قرنها همچنان نام بانی خویش را یدک می کشد.
پل بند شادروان حدود ۳۰۰ متر پایین تر از آبگیرهای نهر داریون سطح آب را برای سوار شدن بر نهر داریون بالا می آورد. این نهر نه تنها آب مورد نیاز کشاورزی ساکنان شهر را تأمین می کند بلکه با حفر تونل های آب بر نیز مانند قنات آب را به درون شوادان(زیر زمین) منازل بافت قدیم هدایت می کرد. اگرچه بسیاری از مورخین پل بند شادروان را از سازه های آبی دوره ی ساسانی می دانند، اما با توجه به وجود نهر داریون در دوره هخامنشی و قرار داشتن ارتفاع آبگیرهای نهر داریون در فاصله ای بالاتر از سطح آب رودخانه در دوره کم آبی می توان به وجود پل بند شادروان در دوره هخامنشی نیز با قطعیت نظر داد و بطور حتم در دوران ساسانی مجدداً باز سازی شده است.
سر دهانه های نهر داریون در ساحل راست رودخانه شطیط درصخره های زیر قلعه سلاسل قرار دارد.